Εκτύπωση

 

Χριστόδουλος: αγωνιστής για τα δίκαια της Μακεδονίας

 

Του Αρχιμ. Επιφανίου Οικονόμου, Ιεροκήρυκος Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος

 

 

Η ενδέκατη επέτειος από τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου (28/1/2008) συμπίπτει, δυστυχώς, με την μεγάλη εθνική μας ντροπή. Μια μονοκομματική κυβέρνηση μειοψηφίας, συνεπικουρούμενη από μια δράκα προθύμων υπολειμμάτων υπό διάλυσιν Κοινοβουλευτικών κομμάτων, που αντάλλαξαν τα εθνικά μας δίκαια με την πρόσκαιρη πολιτική τους επιβίωση, ψήφισε την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στην γείτονα χώρα, αναγνώρισε «Μακεδονική» εθνότητα και γλώσσα, ενώ δέχθηκε το συνονθύλευμα των κατοίκων της γείτονος, Σλάβοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, να ονομάζονται «Μακεδονικός» λαός! Ευτυχώς, εκλεκτές προσωπικότητες, που αγωνίστηκαν, με πάθος και αγνό πατριωτικό φρόνημα, για την προάσπιση των εθνικών μας δικαίων, όπως οι Μακαριστοί Αθηνών Χριστόδουλος, Σισανίου & Σιατίστης Παύλος, όσο και ο Μέγας ιστορικός Σαράντος Καργάκος, δεν ζουν, για να δουν το κατάντημά μας. Είχαν, όμως, εγκαίρως κρούσει τις καμπάνες του εθνικού κινδύνου, δυστυχώς εις ώτα μη ακουόντων.

          Επικεντρώνοντας την γραφίδα μας στο πρόσωπο του αειμνήστου Πνευματικού μας Πατρός, Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, θα χαράξουμε τις επόμενες γραμμές, ως ευλαβική κατάθεση ευγνωμοσύνης στην αγέραστη μνήμη του.

Ο Χριστόδουλος ουδέποτε απέκρυψε τις ευαισθησίες του για τα Εθνικά θέματα, την πορεία και εξέλιξη των οποίων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθούσε. Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι ήταν γόνος οικογένειας προσφυγικής, η οποία έφερε πάνω της τα αποτυπώματα διπλής προσφυγιάς, γεγονός που στιγμάτισε την προσωπική του ζωή και την εν γένει στάση του στα Εθνικά ζητήματα. Χωρίς να παρασύρεται σε ανούσιες εθνικιστικές εξάρσεις και πρακτικές, εξέφραζε λόγο αγνά πατριωτικό, έχοντας επίγνωση της θυσιαστικής προσφοράς της Εκκλησίας και των Λειτουργών Της, διαχρονικά, στην διεκδίκηση των εθνικών δικαίων. Διέκρινε σαφώς τον πατριωτισμό από τον εθνικισμό, διακηρύσσοντας ότι ο Χριστιανισμός αποδέχεται τον πρώτο και απορρίπτει τον δεύτερο, ως ξένο προς την διδασκαλία του. Θεωρούσε δε τον εθνικισμό ως αλλοτρίωση από το πνεύμα της Ορθοδοξίας, υποχώρηση του πολιτιστικού επιπέδου και προδοσία της πνευματικής παράδοσης του Έθνους[1]. Δεν δίσταζε, ως εκ τούτου, να λαμβάνει πρωτοβουλίες, να διοργανώνει εκδηλώσεις, να διεγείρει το εθνικό αίσθημα του ποιμνίου του, σε περιόδους, μάλιστα, που επιχειρούταν εξόφθαλμη εξαλλοίωση της ιστορικής μνήμης και αλήθειας.

Η ανακήρυξη του νέου κράτους, με το ψευδεπίγραφο όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το 1991, ενεργοποίησε άμεσα τα εθνικά αντανακλαστικά του Χριστοδούλου, όταν ακόμα ήταν Μητροπολίτης Δημητριάδος. Με σειρά δημοσίων παρεμβάσεών του, προσπάθησε να αναδείξει τις απώτερες επιδιώξεις των σκοπιανών, πίσω από τις οποίες κρύβονταν ανιστόρητες αλυτρωτικές διαθέσεις: «Στα Σκόπια επιχειρείται η παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας σε βάρος της Ελλάδος. Και δεν είναι μόνο το όνομα του υπό αναγνώριση κρατιδίου. Είναι και η επίκληση στο προοίμιο του Συντάγματός του της αρχής που ο Τίτο διετύπωσε το 1944, βάσει της οποίας αναγνωρίζετο μια νέα Μακεδονία, με προεκτάσεις στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία, που θα έπρεπε τάχα να «απελευθερωθούν»! Αυτό και μόνο αρκεί για να καταδείξει τις απώτερες βλέψεις των Σκοπιανών. Αλλά η διεθνής κοινότητα φαίνεται να μη τις εκτιμά σωστά. Και όλα αυτά δείχνουν πως και πάλιν θα αδικήσει τη μικρή Ελλάδα»[2].

          Παράλληλα, διοργάνωσε ανοικτές εκδηλώσεις, καλώντας τον λαό σε ενημέρωση και συσστράτευση κατά της καπήλευσης της Ελληνικότητας της Μακεδονίας. Στις 7 Μαρτίου 1993 φιλοξένησε στον Βόλο τον τ. Υπουργό Νικόλαο Μάρτη, άνθρωπο που αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις στην προβολή διεθνώς των Ελληνικών δικαίων, γύρω από την Μακεδονία. Στο κατάμεστο Πν. Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως διατρανώθηκε η αλήθεια για την ελληνική καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επί τη βάσει ελληνικών, εβραϊκών και χριστιανικών πηγών και έγινε διεξοδική ανάλυση της ιστορικής όψης του σκοπιανού προβλήματος και του ψευδεπίγραφου δήθεν «σλαβομακεδονικού» γλωσσικού ιδιώματος[3].

Ένα χρόνο μετά, στις 11 Μαρτίου 1994, διοργάνωσε μεγάλο συλλαλητήριο στην παραλία του Βόλου, όπου πάνω από 15.000 Βολιώτες, με κυρίαρχα τα νειάτα, διαδήλωσαν, με πρωτόγνωρο παλμό, ακατάβλητη θέληση και εθνική έξαρση, για τα δίκαια του Ελληνισμού, εξ αφορμής του Μακεδονικού ζητήματος. Διαβάζουμε στην «Πληροφόρηση» της εποχής: «… Κύριος ομιλητής ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Χριστόδουλος, που διακοπτόμενος συνεχώς από το λαό που βρισκόταν σε ένα συνεχές παραλήρημα ενθουσιασμού, περιέγραψε το πρόβλημα, έψεξε δριμύτατα τους φίλους της Ελλάδος, αποδεικνύοντας ότι ακολουθούν δύο μέτρα και δύο σταθμά, ενώ παράλληλα ανεγνώρισε τα λάθη της πολιτικής μας ηγεσίας στους χειρισμούς του Μακεδονικού»[4].

          Μεγάλη ήταν η ανησυχία του για την χρήση του ονόματος «Μακεδονία» από την γειτονική χώρα. Το 1995 την εξέφρασε έντονα, όταν διέκρινε την πονηρία του τότε ηγέτη των Σκοπίων Γκλιγκόρωφ, ο οποίος με αόριστες και προφορικές υποσχέσεις περί ανυπαρξίας αλυτρωτικών επιδιώξεων επί της «ελληνικής Μακεδονίας», αλλά και με ανούσιες υποχωρήσεις, χωρίς την παραμικρή δέσμευση για το όνομα, κατάφερε να αποσπάσει την υπογραφή της Ελληνικής κυβέρνησης, για την εξυπηρέτηση ζωτικής φύσεως συμφερόντων της χώρας του. Ο Χριστόδουλος επεσήμανε τότε ότι η στάση του σκοπιανού ηγέτη «συνιστά πανέξυπνη κίνηση, που προοιωνίζεται την κακή συνέχεια, δηλ. την χρήση του ονόματος «Μακεδονία» για τη χώρα των Σκοπίων, χωρίς η Ελλάς να έχει πια την δυνατότητα να ελέγξει την κατάσταση. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο καθίσταται λίαν πιθανό ως εκ του πατροναρίσματος της Αμερικής που πιέζει ασφυκτικά την Ελλάδα να συγκατατεθή στο κλείσιμο του θέματος που, ως φαίνεται, έχει κουράσει την διεθνή κοινότητα…»[5].

Έχοντας στην ευθύνη του την πηδαλιουχία του σκάφους της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως Αρχιεπίσκοπος, πλέον, συνέχισε, με αξιοσύνη και αμετάβλητη συνέπεια, να προμαχεί για τα μεγάλα εθνικά μας ζητήματα, συνεχίζοντας την παράδοση μεγάλων προκατόχων του Ιεραρχών και Αρχιεπισκόπων. Σε επιστολή του προς τους αρχηγούς των κρατών της Ε.Ε. και των Χριστιανικών Εκκλησιών για το ζήτημα της ονομασίας Π.Γ.Δ.Μ. (17/10/2004) απαντούσε από τότε σε όσους σήμερα λοιδορούν και υποτιμούν την καθολική αντίδραση του λαού μας στο επιτελεσθέν εθνικό έγκλημα και την χαρακτηρίζουν απλώς συναισθηματική, δίχως το παραμικρό ιστορικό έρεισμα: «Οι ενστάσεις και οι προβληματισμοί τόσο εμού προσωπικώς όσο και όλων των Ελλήνων, ως προς την ονοματοθεσία "Μακεδονία", δεν στηρίζονται σε συναισθηματικές υπερβολές και άκριτες φοβίες, αλλά σε πραγματικά ερείσματα. Τυχόν καθιέρωση της μονοπώλησης του ονόματος "Μακεδονία" από τα Σκόπια θα προκαλέσει τεράστια σύγχυση στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό για τους Έλληνες Μακεδόνες - που είναι πολυαριθμότεροι των Σλαβομακεδόνων - οι οποίοι χρησιμοποιούν το όνομα με τη γεωγραφική του έννοια. Τόσο οι Ελληνομακεδόνες όσο και ο Ελληνισμός στο σύνολό του πιστεύουμε ακραδάντως ότι το όνομα "Μακεδονία" αποτελεί κύριο στοιχείο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και συστατικό μέρισμα της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας. Η πίστη μας αυτή δεν είναι αυθαίρετη, καθόσον: Το ομογενές και ομόγλωσσο των Μακεδόνων με τους λοιπούς Έλληνες επιβεβαιώνεται με κρυστάλλινο τρόπο στα σωζόμενα έργα πολυάριθμων και εκ των πλέον έγκυρων κλασικών Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων, ιδίως στις ανεκτίμητες μαρτυρίες του πατέρα της Ιστορίας Ηρόδοτου, ενώ τα εντυπωσιακά αρχαιολογικά ευρήματα στη Βεργίνα και σ΄ άλλους χώρους της Ελληνικής Μακεδονίας - Αιανή, Δίο, Σίνδο κ.α.- επισφράγισαν κατά τον πιο αυθεντικό τρόπο τις ελληνικές ρίζες της Μακεδονίας»[6].

Απαντώντας στους πολιτικούς μας ταγούς, που ακρίτως αναγνώρισαν σήμερα «Μακεδονική εθνότητα» στους γείτονες, διακήρυττε ότι «δεν υπήρξαν ποτέ «Μακεδόνες» ως εθνότης. Είναι το μεγάλο ψέμα του τιτοϊκού καθεστώτος, που η προπαγάνδα και ο προκληθείς αλυτρωτισμός του ακόμη ταλαιπωρεί τους γείτονες κι εμάς, όλους τους Έλληνες, αλλά, θα έλεγα, ακόμη και τον διεθνή παράγοντα, αφού το όνομα της γειτονικής χώρας στους Διεθνείς Οργανισμούς παραμένει, δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά τη δημιουργία της, μετέωρο και ως “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”»[7].

Είχαμε την ευλογία να συνοδεύσουμε τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο στην τελευταία του περιοδεία - προσκύνημα στα ευλογημένα και μαρτυρικά χώματα της Μακεδονικής γης, τον Ιούνιο του 2007, λίγες μόνον ημέρες πριν ξεκινήσει ο Γολγοθάς της ασθενείας, που τον οδήγησε στο πρόωρο τέλος. Τον ακούσαμε να λέει δακρυρροών ότι «η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα, γιατί κάποια Ελλάδα αποφάσισε να αυτοκτονήσει». Τον ακούσαμε να καλεί τους Έλληνες «να προσέρχονται στην Μακεδονία και να προσέχουν πού πατάνε, γιατί σε κάθε βήμα μπορεί να πατήσεις χώμα ιερό. Μπορεί να πατήσεις έναν τάφο. Μπορεί να πατήσεις ένα λείψανο. Είναι διάσπαρτος ο τόπος από θυσία. Αυτή η θυσία μας δίνει ζωή. Αυτή η θυσία μας συντηρεί και είναι το αντίδοτο της παγκοσμιοποίησης, που θέλει όλα να τα ισοπεδώσει…». Τον ακούσαμε, τέλος, να αφήνει στους Μακεδόνες όπου γης, αλλά και στους πανέλληνες, τις τελευταίες ιστορικές, όσο και προφητικές παρακαταθήκες του, που οφείλουμε όλοι μας να ακούσουμε και πάλι καλά, για ν’ αντέξουμε τον βουβό πόνο από την εκχώρηση του εθνικού μας δικαίου και την προσβολή της ιστορίας της Μακεδονίας μας: «Μείνετε όρθιοι στις επάλξεις, σταθείτε και φυλάξτε τις εθνικές και θρησκευτικές μας παραδόσεις, διατηρείστε την ενότητα με τις ρίζες μας, για να μην ξεραθεί η ψυχή σας. Το μήνυμα τούτο προσλαμβάνει σήμερα ιδιάζον βάρος για όλους τους Έλληνες και μάλιστα τους Μακεδόνες… Μπορεί να πικραινόμαστε για κάποιες ύποπτες συμπεριφορές μερικών παιδιών της Πατρίδας μας, που αποκλίνουν από την εθνική μας συμπόρευση. Στην Ελλάδα και πριν και σήμερα και αύριο, κανένας δεν μπόρεσε ούτε θα μπορέσει ποτέ να κάμψει το φρόνημά μας. Από εμάς εξαρτάται να δικαιωθούν οι θυσίες των ηρώων μας Μακεδονομάχων»[8].

 

 Εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια», 30/1/2019

         

            



[1] ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, «Πατριωτισμός: ναι, Εθνικισμός: όχι», Πληροφόρηση, 133, (1992), 1.

[2] ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, «Εκεί μας οδηγούν;», Πληροφόρηση, 134, (1992), 1, πρβλ. και ΕΡΓΑ, τ. Δ΄, 434.

[3] Βλ. Πληροφόρηση, 145, (1993), 4.

[4] Βλ. Πληροφόρηση, 157, (1994), 1.

[5] ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, «Για όνομα του Θεού: προσοχή στο όνομα», Πληροφόρηση, 176, (1995), 3, πρβλ. και ΕΡΓΑ, τ. Δ΄, 459-460.

[7]ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, Ομιλία, με θέμα «Το Μακεδονικό πριν από τον Μακεδονικό Αγώνα», σε Ημερίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τον ηρωικό θάνατο του Παύλου Μελά (Αθήνα, 18/10/2004).

[8] ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, Ομιλία, με θέμα «Τέλλος Άγρας και Αντώνης Μίγγας: από τη θυσία στη δικαίωση», επί τη 100ή επετείω της δι’ απαγχονισμού δολοφονίας των Εθνομαρτύρων Τέλλου Άγρα και Αντώνη Μίγγα (Έδεσσα, 3/6/2007).

Thursday the 21st.