Εκτύπωση

ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΟΥ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΕΠΙ Τῌ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΔΥΟ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΕΚΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΣΤΟΝ Ι. ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ την Κυριακή 24ην Ιανουαρίου 2010

Προσκεκλημένοι τοῦ σεπτοῦ Ποιμενάρχου σας καί φιλτάτου Ἀδελφοῦ μας, Σεβασμι-ωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ κ.κ. Δανιήλ, ἀφιχθήκαμε σήμερα στήν πόλη σας ἀπό ὅλα τά διαμερίσματα τῆς χώρας μας πλειάδα Ἱεραρχῶν καί κυκλώσαμε τό Ἱερό Θυσιαστήριο τῆς Καθέδρας τῆς Τοπικῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας ὥστε «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» νά τελέσωμε τήν Ἱερά Μυσταγωγία τῆς πίστεώς μας καί νά ἑνωθοῦμε μέ τό ἀναστημένο σῶμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ. Ἀφιχθήκαμε ὅμως καί προ-κειμένου νά τελέσουμε ἕνα ἄλλo υἱϊκό χρέος καί καθῆκον. Νά ἐπιτελέσωμε τό διετές Μνημόσυνο τοῦ πολυσεβάστου, πολυθρηνήτου καί πολυαγαπητοῦ μας Πνευματικοῦ Πατέρα τοῦ, σύμφωνα μέ τή λειτουργική γλῶσσα, γενομένου Πατρός καί Συλλειτουργοῦ ἡμῶν, κυροῦ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος, καί Προέδρου τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τοῦ ἀπό Δημητριάδος.

Ναί ἀδελφοί μου, συμπληρώνονται δύο (2) ὁλόκληρα χρόνια ἀπό ἐκεῖνο τό θλιβερό πρωϊνό τῆς 28ης Ἰανουαρίου τοῦ 2008 κατά τό ὁποῖο ὁ ἀλησμόνητος Προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας στίς 05.15 π.μ. ἐγκατέλειπε ἔμπονος πλήν ἀξιοπρεπής ἀλλά καί πνευματικά ἕτοιμος τόν μάταιο αὐτό κόσμο καί ἐπορεύετο εἰς τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ τήν ποθεινή μας πατρίδα.

Καί ὅσοι εἴχαμε τήν εὐλογία, τήν τιμή καί τό προνόμιο νά τόν ἔχουμε γνωρίσει ἀπό κοντά καί μάλιστα νά συνεργασθοῦμε μαζί του ἀπό διάφορες θέσεις πού ἐκεῖνος μᾶς ἀνέθεσε, ὅλοι ἐμεῖς οἱ σήμερα περιλειπόμενοι, δοξάζουμε καί εὐλογοῦμε τό Ὄνομα τοῦ μεγαλοδώρου Κυρίου μας γιά τῆς δωρεᾶς τό μέγεθος, τῆς εὐλογίας τήν χάρι, τοῦ παρα-δείγματος τήν ὑπόδειξη, τῆς υἱοθεσίας τήν φιλοστοργία, τῆς ἱεροπρέπειας τήν ἔλλαμψη, τοῦ τρισοῦ τῆς Ἱερωσύνης τοῦ Κυρίου ἀξιώματος τήν ρηξικέλευθη ἔκφανση καί τήν μέ πολυτάλαντη ἔκφραση φανέρωση.

Ἀνθρώπινα, βέβαια, θρηνοῦμε γιά τήν ἀπώλεια, κοπτώμεθα γιά τόν χωρισμό καί διε-ρωτώμεθα γιά τόν πρόωρο ἀπορφανισμό.

Ὅμως καί χαιρόμεθα. Χαιρόμεθα γιατί ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος καί κοινός πνευ-ματικός μας πατέρας, ὁ προικισμένος μέ ὅσα κρυφά καί φανερά ἀπό τό Θεό χαρίσματα καί χάρες, στοιχεῖα πού συνέθεταν τήν πολυτάλαντη καί χαρισματική προσωπικότητα του, ἐξεπλήρωσε τό κοινό τοῦ βίου χρέος, καί ὅπως ἁρμόζει σέ πιστούς Χριστιανούς ἀπεχώρισε ἀπό τήν ζωή αὐτή καί τόν κόσμο μας ὁσιακά, ἤρεμα, διδακτικά.

Κι αὐτός ἦταν ἕνας ἐπιπλέον λόγος πού τόν καταξίωσε στίς συνειδήσεις τοῦ Χριστε-πωνύμου πληρώματος καί τόν ἀνέδειξε κατά τό ὄνομά του σέ «Χριστοῦ - δοῦλο» ἀλλά καί «μάρτυρα» τοῦ Ὀνόματος Κυρίου. Καί ἔτσι ἐνῶ ἀναδείχθηκε καί σέ παμφίλτατο τῆς Ἐκκλησίας Πατέρα, κατέστη ὁ «Χριστόδουλός μας» ὅπως ἐκεῖνος αἰσθανότανε καί ὅπως ὁ Λαός ἀναγνωρίζοντας, τοῦ διαδήλωνε στοργικά.

Γι᾿ αὐτή τήν μεγάλη Ἐκκλησιαστική φυσιογνωμία, λοιπόν, συγκεντρωθήκαμε καί προσευχόμαστε σήμερα, μέ προεξάρχοντα τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Λατρευτικῆς Συνάξεως τόν σεβαστό του πνευματικό πατέρα Μητροπολίτη ἀπό Πειραιῶς κ. Καλλίνικο καί ἐπί παρουσίᾳ τοῦ φιλτάτου κατά σάρκα ἀδελφοῦ του Ἰωάννου Παρασκευαΐδη. Καί θέλω νά σᾶς διαβεβαιώσω, ἀδελφοί μου, ὅτι ἀπό τήν στιγμή πού ὁ ἀδελφός ἅγιος Καισαριανῆς μοῦ ἔκαμε τήν τιμή νά μοῦ ἀναθέσει αὐτήν τήν ὁμιλία, βρίσκομαι σέ δύσκολη θέση. Καί βρίσκομαι σέ δύσκολη θέση γιατί τώρα πού προκειμένου νά «ἀναθεωρήσουμε, κατά τό ἀποστολικό λόγιο, τήν ἔκβασι τῆς ἀναστροφῆς του», ἐπιβάλλεται νά ἐκφρασθῶ ὄχι ὅπως αἰσθάνομαι, ἀλλά καθώς ἦταν. Ὄχι ὅπως ἦταν, ἀλλά καθώς ἐφανερώθη. Ὄχι ὅπως ἐφανερώθη ἀλλά καθώς διέλαμψε.

Ὁ Θεός τόν ἐδώρησε στήν Ἐκκλησία μας γιά νά εἶναι αὐτός πού θά τήν εἰσόδευε ἀπό τήν 2η χιλιετία στήν 3η, μέ πίστη, κατάρτιση, ὅραμα, ἐργατικότητα, προγραμματισμό, πλούσιο κοινωνικό καί φιλανθρωπικό ἔργο, ἀγωνιστικό φρόνημα, σοφία, δικαιοσύνη, καθαρότητα καί ἀλήθεια. Γιά νά εἶναι ὅπως ὁ Κύριος του. Νά κατέχει «τόν τύπο καί τόν τόπο Του» ὡς Ἀρχιερεύς ἐπί τριάντα τέσσαρα καί πλέον ἔτη. Καί νά ἀναφανεῖ «ὡς δυνα-τός ἐν ἔργῳ καί λόγῳ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί παντός τοῦ Λαοῦ».

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἦταν αὐτός πού, ἄν ἦταν παρών ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, θά τόν περιέγραφε μέ τόν μοναδικό του λόγο καί τήν γραφίδα του καί μέ τούς λόγους: «Σω-φροσύνη αὐτοῦ ἦν τό ἐφέστιον, σοφία τό κτῆμα, δικαιοσύνη δέ καί ἀλήθεια καί καθαρό-της τά λαμπρά καί περίβλεπτα κάλλη, οἷς ἐνδιαιτούμενος ἐπηγάλλετο».

Καί μέσα ἀπό αὐτά τά χαρακτηριστικά του στοιχεῖα, καί τίς ἰδιότητές του καί τούς ἀγῶνες του, διά τῶν ὁποίων «τελειωθείς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς», ἀπέδειξε ὅτι τά κατάφερε.

Ἀκούστηκαν, ὅσο ζοῦσε, καί δυσμενεῖς κριτικές. Κριτικές οἱ ὁποῖες ἀνεφέροντο καί στόν χαρακτῆρα του καί στόν τρόπο πού διεχειρίσθη τά θέματα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἴδιος ὅμως, ἐνῶ δέν ἐκαυχᾶτο γιά τήν τελειότητά του καί τήν ἁγιότητά του, δέν ἔπαυε νά ἀγωνίζεται, νά προσπαθεῖ νά βελτιώνει, νά ἀμύνεται, νά κουράζεται νά μήν ὑποστέλλει τήν σημαία τοῦ καθήκοντος. Ἔτσι, ὅταν ἀκοῦς τούς κορυφαίους πολιτικούς παράγοντες τῆς χώρας, τόν ἕνα μετά τόν ἄλλο νά λένε καί νά γράφουν γι᾿ αὐτόν τήν ἡμέρα τῆς ἐξόδου του: «Ὁ Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος ἐπέμεινε στό ἄνοιγμα τῆς Ἐκκλησίας στήν κοινωνία καί ἰδιαίτερα στήν νεολαία. Μέ τή συμπεριφορά καί τίς πρωτοβουλίες του ἔρριξε τείχη καί ἀμφισβήτησε στερεότυπα. Δίδαξε πολλά καί συμβόλισε περισσότερα» (Ν.Δ.), καί ἄλλος νά διακηρύσσει: «Ὑπῆρξε ξεχωριστή προσωπικότητα, πνευματικός ἡγέτης, χαρισματικός ἄνθρωπος, μαχητής καί λόγιος μέ πηγαῖο πάθος καί ἀνοικτό πνεῦμα, εὐαίσθητος δέκτης τῆς ἐποχῆς» (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), γιά νά πάρει τήν σκυτάλη ἕτερος καί νά συμπληρώσει: «Ἦταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πού πέρασε τήν εἴσοδο τῶν Γραφείων τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Κόμματος, ξεπερνῶντας προκαταλήψεις πού ὑπῆρχαν γιά χρόνια», (Κ.Κ.Ε.), γιά νά ἐπιβεβαιώσει ἄλλος ὁμοϊδεάτης του: «Κρατοῦμε τήν μεγάλη ἀγάπη του γιά τό ποιμνιό του καί ὅλους τούς ἀνθρώπους, τό χάρισμά του, τῆς ἄμεσης καί ζεστῆς ἐπικοινωνίας του μαζί τους, ἰδιαίτερα μέ τούς νέους, τό ἀμείωτο ἐνδιαφέρον του γιά τή γλώσσα, τίς παραδόσεις καί τόν πολιτισμό τοῦ Λαοῦ μας» (ΣΥΝ.), καί νά ἐπισυνάψει ἕτερος: «Δίδαξε ἦθος καί ἀγωνιστηκότητα καί ἔγινε σημεῖο ἀναφορᾶς γιά τούς νεωτέρους. Ἦταν, πράγματι αὐτό πού ἔλεγε καί ὁ ἴδιος: Ἦταν ὁ Χριστόδουλός μας». (ΛΑ.Ο.Σ.). Ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι ὄχι μόνο τά παραπάνω σχόλια και κρίσεις δέν εἶναι τυχαία ἀλλά ἀντιθέτως συνοπτικά πλήν εὔγλωτα ὅλ᾿ αὐτά φανερώνουν, καί δημόσια ἀ ν α γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν και ἀ π ο δ έ χ ο ν τ α ι, ὅπως εἶπε ὁ τότε πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, τήν κοινή πεποίθηση τῶν Ἑλλήνων πού συγκεφαλαιώνεται στούς λόγους: «Ὁ Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος ὑπηρέτησε μέ ὅραμα τήν Ἐκκλησία, μέ πίστη τήν Ἑλλάδα, μέ ἀφοσίωση τό Ἔθνος, μέ ἀγάπη τόν ἄνθρωπο. Ἡ πίστη του ἀκτινοβολοῦσε! Ἡ ἀφοσίωση του ἐνδυνάμωνε! Ἡ θέρμη του ζωογονοῦσε! Ἔφερε τήν Ἐκκλησία στή σύγχρονη ἐποχή καί τόν σύγχρονο ἄνθρωπο στήν Ἐκκλησία. Τόλμη-σε νά συγκρουσθεῖ μέ τόν κυνισμό τῆς ἐποχῆς καί τίς ἀντιλήψεις πού ἀπομακρύνουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν ἄνθρωπο... Συνομιλοῦσε μέ κατανόηση μέ τά ἄλλα Χριστιανικά δόγ-ματα καί τίς ἄλλες θρησκεῖες. Ἐνίσχυσε τό ρόλο τῆς Ἐκκλησίας μας στήν Εὐρώπη καί τόν Κόσμο. Κάτω ἀπό τήν ἐμπνευσμένη ἡγεσία του, ἀναδείχθηκαν ὑψηλότερα οἱ ἀξίες τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς σύμβολα καί δεῖκτες πορείας». Ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι μετά ἀπό αὐτά πού ἀκούσθηκαν ἀπό τήν ἡγεσία τοῦ Τόπου γιατί καί αὐτός ὁ φιλοπάτορας Λαός, ὅταν πληροφορήθηκε τό τέλος του στόν παρόντα κόσμο, ξεχύθηκε ἔνδακρυς στούς δρόμους κατά μυριάδες καί μέ δακρύρροους θρήνους τοῦ ἔδωσε τόν τελευταῖο ἀσπασμό. Μήπως τυχαῖοι ἦταν οἱ ἀναστάσιμοι ἀλλαλαγμοί μέ τούς ὁποίους τόν ἐναπέθεσε στήν τελευταία του κατοικία; Ἤ τό γεγονός ὅτι καί σήμερα ἐξακολουθεῖ νά στολίζει τόν τάφο του ὁ λαός ἐκτός ἀπό τά ἄνθη, τό μοσχοθυμίαμα καί τά ἀρώματα τῆς ἐπιταφίου στοργῆς του μέ τά μύρα τῶν ἀγαθῶν καί εὐαίσθητων αἰσθημάτων του καί τῶν θερμῶν του λόγων τήν ἔκφραση καί ἀκόμη νά τόν ἀναπολεῖ μέ τήν συνεχῶς ἐπαναλαμβανόμενη ἔκφραση «ποῦ εἶσαι Χριστόδουλε» δέν ἐπιβεβαιώνει τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου;
Γι᾿ αὐτό λοιπόν καί χαιρόμεθα, ἀλλά καί λυπούμεθα. Γι᾿ αὐτό μᾶς διακατέχει τό ἐκκλησιαστικό συναίσθημα τῆς χαρμολύπης. Χαρά γιά τό ὅτι ἀνεδείχθη σέ ὅτι περιγρά-ψαμε. Καί λύπη γιατί χάσαμε τόν Πατέρα μας, τόν Ποιμένα μας, τόν Ἀρχιεπίσκοπό μας.

Πατέρες μου καί ἀδελφοί μου, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐδῶ καί δύο χρόνια βρίσκεται στά χέ-ρια τοῦ δικαιοκρίτη Χριστοῦ. Βρίσκεται ἀκόμη καί ἐνώπιον τῶν Δέλτων τῆς Ἱστορίας. Αὐ-τό, πού σήμερα γίνεται ἐδῶ, εἶναι ἡ ἔναντί του ἐπιτέλεση τοῦ δικοῦ μας καθήκοντος καί χρέους. Γιατί ἐκεῖνος ἀπέναντι μας τό χρέος του τό ἐξεπλήρωσε. Ἀγωνίστηκε. Προσέφε-ρε. Θυσιάστηκε. Ἔδειξε τήν πίστη του καί ἀναμένει τόν στέφανόν του ἀπό τόν Κύριο. Κάτι ὅμως δέν πρέπει νά μᾶς διαφύγει. Αὐτός ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, πού περιγράψαμε, ὅταν μιλοῦσε γιά τόν ἑαυτό του δέν αἰσθάνθηκε ποτέ ὅτι ἦταν ὅ,τι περιγράψαμε σέ ἀδρές γραμμές. Ἀντίθετα, αἰσθάνθηκε ὅτι ἦταν ὁ Ἐσταυρωμένος τῆς Ἐκκλησίας. Αἰσθάνθηκε τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν του, τῶν ἀνθρωπίνων. Καί αἰσθάνθηκε τίς ἐλλείψεις καί τά λάθη του πού κατά τήν Ἀρχιερατεία του δέν ἦταν καί ὀλίγα. Γι᾿ αὐτό ζητοῦσε ἔνδακρυς ἐνώπιον τοῦ Θυσιαστηρίου τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ζητοῦσε τήν συγγνώμη Του καί τήν ἀγάπη Του καί τό ἔλεός Του. Καί προέτρεπε ὅλους ἐμᾶς, τά πνευματικά του παιδιά, ἰδίως τούς Ἀρχιερεῖς, νά ἀγαπᾶμε τήν Ἐκκλησία καί νά σεβόμαστε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο αὐτή διοικεῖται. Νά τιμᾶμε καί νά προσφέρουμε τή συνδρομή μας σ᾿ ὅσους τήν διοικοῦν. Ἐπέμενε ἀκόμη νά ἀγαπᾶμε τήν Πατρίδα μας καί νά μήν διστάζουμε νά τό ἐκφράζουμε. Μᾶς συνιστοῦσε πώς πρέπει μέ ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί πατριωτική φλόγα νά συνε-χίσουμε τήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας στίς ἡμέρες μας. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἀδιάδοχη συμπλήρωνε καί πρέπει, ὅπως σταθήκατε κοντά μου, νά συνδράμετε, καί τόν Διάδοχό μου. Ναι, ἀδελφοί μου, μ᾿ αὐτό τόν τρόπο κινούμενοι τό ἔργο πού Ἐκεῖνος προ-σέφερε καί ἀνέδειξε στήν Ἑλληνική κοινωνία, θά τό συνεχίσουμε στίς δίσεκτες αὐτές ἡμέρες κατά τίς ὁποῖες ὑπάρχει ἀναντίρρητη καί ἀδήριτη ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία νά πρωτο-στατήσει, ὥστε νά ἐπικρατήσουν τό ἦθος, οἱ μέσα ἀπό τίς εὐαγγελικές διδαχές βγαλμέ-νες ἀρχές καί ἀξίες, καί ἔτσι νά ἀντιμετωπιστεῖ ἡ κρίσις, πού σήμερα ἀντιμετωπίζουμε ὡς Ἐθνος, καί ἡ ὁποία δέν εἶναι τόσο οἰκονομική ἀλλά ἠθική, πνευματική, κρίσις ἀξιῶν. Πρόκληση λοιπόν ἀλλά καί Πρόσκληση μέ ἀφορμή τό μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Θά τίς ἀποδεχθοῦμε; 

Ἅγιε Καισαριανῆς εὔχομαι ὁ Θεός, μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντά μας, νά Σᾶς ἀξιώνει πάντοτε νά διακονῆτε αὐτόν τόν Λαό, τό Ποίμνιό Σας, καί νά μᾶς δίνετε τέτοιου εἴδους εὐκαιρίες, ὥστε «ἐν ἐνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» νά δοξάζωμε τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί νά θυμόμαστε τόν Γέροντά μας.

Αἰωνία του ἡ μνήμη

Thursday the 21st.