Συνέντευξη Αρχιεπισκόπου στη ΠΡΟΟΔΟ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ

Εκτύπωση

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Του Μακ. Αρχιεπισκόπου

Αθηνών & Πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστοδούλου

Στην Εφημερίδα «ΠΡΟΟΔΟΣ» του Κ.Α.Π.Η. Δήμου Ασπροπύργου

 

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 1Η

Πώς η Εκκλησία εκλαμβάνει τον όρο «Τρίτη Ηλικία»;

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Πιστεύω ότι ο όρος «Τρίτη Ηλικία» συμβάλλει στη δημιουργία ηλικιακών στεγανών στην κοινωνία μας, καθώς αυτομάτως νομιμοποιεί και «Πρώτη» και «Δεύτερη» ηλικία, προκαλώντας κοινωνικούς διαχωρισμούς και χάσματα ανάμεσα σε κάθε μια από αυτές. Είναι καλύτερα να μιλούμε για τους Ηλικιωμένους, το κομμάτι εκείνο του κοινωνικού συνόλου που έχει ολοκληρώσει μια πολύχρονη πορεία ζωής, που κουβαλά πολύτιμο εφόδιο τις εμπειρίες του βίου και τώρα, είτε απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του, είτε δραστηριοποιείται, με τρόπους διαφορετικούς, συμβάλλοντας στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτή η τοποθέτηση νομίζω ότι ικανοποιεί και τους ίδιους, αφού γνωρίζω πολύ καλά πως θέλουν να νιώθουν δυνατοί και χρήσιμοι και όχι ένα ξεχωριστό κοινωνικό τμήμα που τώρα βρίσκεται στο περιθώριο.

Αυτοί οι Ηλικιωμένοι, λοιπόν, για την Εκκλησία μας, είναι πρόσωπα Ιερά και σεβαστά, για τα οποία γίνεται επανειλημμένως αναφορά και στα Ιερά της κείμενα. Θεοφώτιστοι συγγραφείς αναφέρονται στους Γέροντες και ζητούν από τους νέους να τους υπολήπτονται, να τους περιποιούνται και να τους αγαπούν. Και βέβαια, δε θα μπορούσε να γίνεται διαφορετικά, διότι στο τέλειο σύστημα ηθικής, που μας χάρισε η άπειρη αγάπη του Θεού, τα πάντα γίνονται «ευσχημόνως και κατά τάξιν» και αποδίδεται τιμή σ’ αυτόν που την αξίζει.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 2Η

Ποια θεωρείτε ότι είναι τα σπουδαιότερα προβλήματα των Γερόντων σήμερα;

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

          Ακριβώς επειδή παρατηρείται ο κοινωνικός διαχωρισμός και αποκλεισμός, για τον οποίο μιλήσαμε προηγουμένως, τα προβλήματα των Ηλικιωμένων είναι πολλά και λίαν οξυμένα στην εποχή μας. Το μεγαλύτερο, κατά τη γνώμη μου, από αυτά, το οποίο καθίσταται και η γενεσιουργός αιτία πολλών άλλων, είναι η μοναξιά και η εγκατάλειψη.

          Οι άνθρωποι αυτοί, που αγωνίστηκαν στη διάρκεια της ζωής τους για την προκοπή των οικογενειών τους και κυρίως των παιδιών τους, γίνονται τώρα αποδέκτες της αδιαφορίας και της εγκατάλειψης. Το πνεύμα πολλών νέων σήμερα απαιτεί πλήρη ελευθερία κινήσεων και απόλυτη αυτονομία για την απόλαυση της ζωής, με αποτέλεσμα η παρουσία του Γέροντος πατέρα ή της Γερόντισσας μητέρας να αποτελεί πρόβλημα και εμπόδιο. Γι’ αυτό γεμίζουν να Γηροκομεία από ανθρώπους δυστυχείς που άλλα τέλη περίμεναν και άλλα τους βρίσκουν τελικά, από εκείνους για τους οποίους κοπίασαν μια ζωή. Δυστυχώς, έχουμε περιχαρακωθεί σήμερα πέριξ του εαυτού μας αρνούμενοι να δούμε γύρω μας, αγνοώντας τί σημαίνει αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο και αυτό το φαινόμενο γίνεται τραγικότερο όταν ο συνάνθρωπος είναι δικός μας άνθρωπος.

          Οι άνθρωπο αυτοί που ξόδεψαν τον ιδρώτα του προσώπου τους για την ευημερία και την ανάπτυξη του τόπου μας, σε περιόδους δύσκολες και τραγικές, αντί σήμερα να βλέπουν το αγαπητικό πρόσωπο της Πολιτείας βλέπουν τα αδιάφορα νώτα της, αφού αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις συντάξεις, την ασφάλειά, την υγειονομική τους περίθαλψη. Καλούμε την Πολιτεία να σκύψει με αγάπη και στοργή πάνω τους. Έχουν δικαιώματα, όπως, όλοι μας. Οφείλουμε πολλά σ’  αυτούς τους ανθρώπους και τους πρέπει τελικά μια καλύτερη τύχη, ένα ειλικρινές, αλλά έμπρακτο, «ευχαριστώ», έστω και την έσχατη ώρα.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ 3Η

Με ποιούς τρόπους η Εκκλησία μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση αυτών των προβλημάτων και να γίνει αρωγός των Γερόντων;

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

          Η μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου προσφορά και βοήθεια της Εκκλησίας μας προς τους ανθρώπους αυτούς είναι η συστηματική προσπάθεια που καταβάλει, μέσα από τη ζωή και τη διδαχή της, προκειμένου ν’ αλλάξει η εσφαλμένη νοοτροπία που διακρίνει τη σχέση νέων και ηλικιωμένων. Έχουμε ευθύνη να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας για να κατανοήσουν θετικά την έννοια της καλώς νοουμένης αυθεντίας στην εποχή μας. Αυθεντίες, παλαιότερα, ήταν οι γονείς, οι κληρικοί, οι δάσκαλοι και βεβαίως, οι Γέροντες. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο που οι ηλικιωμένοι ονομάζονται Γέροντες, που σημαίνει σεβαστά πρόσωπα. Και δε σταματούμε εδώ. Προσπαθούμε να πείσουμε τα παιδιά μας να μην υποκύψουν σ’ αυτή την ισοπεδωτική ψευδοκουλτούρα, που υπαγορεύει σήμερα ο δήθεν προοδευτικός προσανατολισμός, που οδηγεί στο συθέμελο κλονισμό του οικοδομήματος των παραδοσιακών αξιών. Όλα αυτά ίσως να ηχούν παράξενα, πλην όμως, νομίζω ότι, ως Προκαθήμενος της Ελλαδικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, πρέπει να τα καταγράψω μήπως και γεφυρωθεί κάποτε το χάσμα ανάμεσα στους νέους και τους ηλικιωμένους, διαδικασία από την οποία αμφότεροι θα βγουν ωφελημένοι.

          Περνάμε, όμως, ως Εκκλησία και σε πιο πρακτικές και ριζικές δράσεις για ν’ απαλύνουμε τα προβλήματα των ηλικιωμένων ανθρώπων και να συμβάλουμε στην άνοδο της ποιότητας της ζωής τους. Εκείνους που είναι εγκαταλελειμμένοι τους περιθάλπουμε στα πάμπολλα Γηροκομεία και τις Στέγες Γερόντων που λειτουργούν τόσο η Ιερά Αρχιεπισκοπή μας, όσο και πολλές άλλες Ιερές Μητροπόλεις σε όλη την Ελλάδα. Εκεί προσφέρουμε την αγάπη και την γαλήνη του βίου που οι άνθρωποι αυτοί δυστυχώς στερούνται.    

          Προσφέρουμε, όμως και βοήθεια στο σπίτι σε ηλικιωμένα πρόσωπα, μοναχικά που έχουν ανάγκη από φροντίδα, από οικονομική ενίσχυση, από ένα πιάτο ζεστό φαγητό, από παρέα και μια ανθρώπινη παρουσία, την οποία οι δικοί τους άνθρωποι, συχνά, αρνούνται. Κυρίως, όμως, τους προσφέρουμε την ελπίδα για μία ζωή πιο ανθρώπινη και αγαπητική, μια ζωή που είναι καιρός να νοηματοδοτείται από την προοπτική της αιωνιότητας, από την εξοικείωση με τα έσχατα, τα οποία, για την πίστη της Εκκλησίας μας, είναι η αρχή της απολύτου ένωσής μας με το Θεό. Το έργο της Εκκλησίας μας για τους Γέροντες είναι πολυσύνθετο και πολυσήμαντο. Δεν το διατυμπανίζουμε, όμως και δε κομπορρημονούμε, γι’ αυτό, γιατί πιστεύουμε ότι απλά κάνουμε το καθήκον μας.

Wednesday the 23rd.