Εκτύπωση

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου

 

Εφημερίδα: Κερκυραϊκή Αλήθεια, Φεβρ. 2008, έτος 23ο, αρ.Φ. 205

 

Όποιος είχε την ευλογία να ζήσει κοντά στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ή έστω, και να παρακολουθήσει την πορεία του, τώρα που πορεύεται πλέον στον δρόμο της αιωνιότητος, αισθάνεται ότι ή παρουσία αυτού του ανθρώπου υπήρξε για την Εκκλησία της Ελλάδος ένα όνειρο που βγήκε αληθινό. Δεν ήταν μόνο ή προσωπικότητά του, η λεβεντιά του, το χαμόγελό του, η αποφασιστικότητά του να πορευθεί στον δρόμο της αγάπης και της διακονίας του ανθρώπου που τον καθιστούσαν ξεχωριστό. Ήταν πάνω απ' όλα η ανθρωπιά του, το νεανικό του σφρίγος, η χαρά και η αισιοδοξία που ένιωθε κανείς όταν ήταν δίπλα του. Δεν υπήρχε τίποτε εκ των προτέρων ακατόρθωτο για εκείνον.  Ο νους και η καρδιά του γεννούσαν ιδέες, οράματα, «χρηστές ελπίδες», όπως χαρακτηριστικά έλεγε, και πάντοτε προσπαθούσε να υλοποιήσει, χωρίς να υπολογίζει ενίοτε το προσωπικό κόστος. Άνθρωπος που εργαζόταν αδιάκοπα, που ενέπνεε αδιάκοπα, που ζούσε για το Θεό και την Εκκλησία.

Η χαρισματική του προσωπικότητα, τόσο στα χρόνια της διακονίας του στην Μητρόπολη Δημητριάδος, όσο και στην Αρχιεπισκοπή, έβγαλε την Εκκλησία από την εσωστρέφεια και τον συντηρητισμό. Την έκανε να δώσει μαρτυρία πίστεως, ελπίδος και αγάπης στο σύγχρονο άνθρωπο. Να αγκαλιάσει τον ανθρώπινο πόνο. Να μην φοβηθεί τον διάλογο με την επιστήμη, την τεχνολογία, την τέχνη. Να νοιαστεί για τη νεολαία, χωρίς εκπτώσεις στο ήθος της πίστεως, αλλά και χωρίς προκαταλήψεις στην βάση της ανάγκης ή Εκκλησία να ακούσει τον σύγχρονο νέο, τον εχθρικό, τον προβληματισμένο, τον «μοντέρνο», τον αρνητή και να τού προτείνει ως λύση και διέξοδο στην υποδούλωση της συνειδήσεώς του τον Χριστό, την αγάπη, την κατανόηση και την συγχωρητικότητα.

Αξιοθαύμαστη ή λειτουργική του συνείδηση. Χαρά του να τελεί την Θεία Λειτουργία από το πιο μικρό χωριό έως την πολυανθρωπότερη ενορία. Να κηρύττει με εκείνο τον μοναδικό τρόπο, χωρίς συμβιβασμούς, τα όραμά του για έναν άνθρωπο που βρίσκει την αληθινή του ταυτότητα μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς να γίνεται ακραίος, μισαλλόδοξος, φανατικός, χωρίς όμως και να απεμπολεί τις αξίες και την παράδοση.

Αγάπησε τους Αγίους. Τους είχε ως πρότυπο στη ζωή του και με ιδιαίτερη ευλάβεια μιλούσε στο λαό μας γι' αυτούς. Μέσα στους Αγίους που ευλαβείτο, ιδιαιτέρως ήταν και ό Άγιός μας Σπυρίδωνας, του οποίου αξιώθηκε ως Αρχιεπίσκοπος πέντε φορές να προσκυνήσει το σεπτό σκήνωμα και είχε μάλιστα προγραμματισμένο να έρθει το καλοκαίρι της ασθενείας του να προεξάρχει της λιτανείας του. Ο Θεός όμως τον ήθελε κοντά Του.

Ο κόσμος αγάπησε τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο όσο ίσως κανέναν άλλο. Ακόμη κι αυτοί που δεν συμφωνούσαν με τις θέσεις του, την κριτική του, την προσωπικότητά του, στην ύστερη δοκιμασία του κατανόησαν το χάρισμά του και αναγνώρισαν πως ό,τι κι αν έκανε, το κριτήριό του ήταν η αγάπη για τον Θεό, την Εκκλησία, την πατρίδα και τον άνθρωπο.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πέρασε στην ιστορία των ανθρώπων και η ψυχή του βρίσκεται «έν χειρί Θεού, όπου μή άψηται βάσανος». Κατά την ταπεινή μας γνώμη οφείλουμε να διαφυλάξουμε τα οράματά του, όχι απλώς από αγάπη και σεβασμό προς αυτόν ή για τον λόγο ότι το έργο τού Θεού έχει συνέχεια. Ο κόσμος έχει σήμερα ανάγκη από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πατρίδα μας, μέσα στην παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα, δεν μπορεί να παραμείνει χωρίς ταυτότητα. Η Ορθοδοξία είναι η ελπίδα στα υπαρξιακά αδιέξοδά μας. Γι' αυτό και η Εκκλησία μας, κινούμενη σε πνεύμα συνοδικότητας και ενότητας, καλείται να διακρατήσει την πνευματική παρακαταθήκη τού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Στον αγώνα μας αυτό, είμαστε βέβαιοι ότι θα έχουμε την συμπαράσταση και την προσευχή του πιστού λαού μας, ο οποίος έχει ανάγκη να μην χάσει τις ελπίδες που ο Χριστόδουλος εργάστηκε για να γίνουν πραγματικότητα.

 

Wednesday the 23rd.