Εκτύπωση

Πορεία πνευματικής προσφοράς και περίσσευμα αγάπης ήταν η ζωή και η ποιμαντική διακονία του μακαριστού Χριστοδούλου ( 1939 – 2008 ), που σημάδεψε την ιερά μας Μητρόπολη και την Εκκλησία τηςΕλλάδας, γενικότερα. Γι’αυτό και η ανανέωση της μνήμηςτου αναδεικνύει το μέγεθος του χαρισματικού Εκκλησιαστικού ηγέτη.

Στα δεκάχρονα της εκδημίας του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου - το2008 - ζωντανεύουν οι πολύτιμες παρακαταθήκες του, που παραμένουν αναλλοίωτες. Ευλογημένο και πολύτιμο απόθεμα, που οι ευκαιρίες μνήμης του,δημιουργούν πλήθος συναισθημάτων και διεγείρουν την επιθυμία, στα πνευματικά του παιδιά, να καταθέσουν,ως μέγιστο ηθικό χρέος και αντί μνημοσύνου, βαθιά εκτίμηση, σεβασμό, άπειρη αγάπη, ευγνώμονες ευχαρι-στίες και θαυμασμό, παρουσιάζοντας κάποια πτυχή του έργου του. Εγχείρημα τολμηρό και δύσκολο όταν διερευνώντας το πλήθος των δραστηριοτήτων του μένουμε εκστατικοί και προβληματισμένοι, ως αναφορά την επιλογή μέρους των δράσεων του, με κίνδυνο να αδικήσουμε κάποια ψηφίδα από το σύνθετο ψηφιδωτό που συγκροτεί την πληθωρική προσωπικότητα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου.

Νοσταλγικά χαραγμένη στη σκέψη και στην ψυχή μας διατηρείται η εικόνα του ακτινοβόλου και λαμπερού προσώπου του, με το μόνιμο και πηγαίο χαμόγελο να τον συνόδευε.Αυτό το πηγαίο χαμόγελο σκεφθήκαμε να προσεγγίσουμε, στο φετινό μας αφιέρωμα και διερευνώντας τις αρετές που κρύβει αυτή η έκφραση να καταθέσουμε, καρδιακά και ευγνώμονα,την δική μας κατάθεση ψυχής, στην δεκάχρονη μνήμη του. Λογικό φαίνεται σε κάθε απλό άνθρωπο να δημιουργείται εντύπωση όταν συναντάαυτή τη σπάνια εικόνα έκφρασης και φιλικής συμπεριφοράς σε πρόσωπα που κατέχουν υψηλό αξίωμα και υπηρετούν σημαντικές κοινωνικές θέσεις πολιτικού, πνευματικού,ακόμη και πολιτισμικού επιπέδου. Η εξωστρεφής και φιλικά ανθρώπινη συμπεριφορά,έναντι απλών ανθρώπων, που δεν το συναντάμε συχνά,μπορεί να παραξενεύουν,ενισχύουν όμως την εικόνα μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας, αποδεσμευμένης από την κενή εγωιστική και εσωστρεφή θέση, που παρατηρούμε σε πολλά επώνυμα πρόσωπα. Μια λαθεμένη αντίληψη του δήθεν δυνατούκαι απροσπέλαστου, που διακατέχεται από το σύνδρομο της εξουσίας. Στο πρόσωπο του μακαριστού Χριστοδούλου διακρίνουμε τον απλό, στοργικό πνευματικό ηγέτη και αυθεντικό συνάνθρωπο, που δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τις βασικές αρχές του απλού Χριστιανού και διακόνου της Εκκλησίας. Η ζεστή και προσηνής επικοινωνία, με τους ανθρώπους του ποιμνίου του, ήτανη γέφυρα συμπεριφοράς, που την περνούσες χωρίς φόβο και καμιά επιφύλαξη να βρεθείς απέναντί του «ίσος προς ίσον..». Παρείχε το δικαίωμα και την άνεση σε κάθε πιστό συνομιλητή του να καταθέσει τον όποιον εσώψυχο προβληματισμό, επιζητώντας την βοήθειά του.‘Ητανη μεγάλη του επιθυμία να μοιράζεται τη χαρά, τη λύπη, τη στεναχώρια με τον κάθε πιστό του ποιμνίου του και να προσφέρει απλόχερα την δική του βοήθεια, τον παρήγορο λόγο και την διάθεση για αγαστή και αδελφική συνεργασία. Ακούμε τη δική του προτροπή να μας λέει: «… Ελάτε λοιπόν να κάνουμε όλοι ένα βήμα εμπρός για να συναντηθούμε.`Εχουμε ανάγκη ο ένας για τον άλλον. `Εχουμε ανάγκη την κοινωνία των καρδιών, την αμεσότητα της αγάπης, τη θέρμη της επικοινωνίας. Μ’ έναν λόγο έχουμε ανάγκη τη στοργή της Εκκλησίας μας…».Στοχαστικός λόγος υψηλής πνευματικής διάστασης, αυθεντικές αξίες της πίστης μας, που μας οδηγούν στην λύτρωση και τη δικαίωση. Πνευματικός διάδρομος που μας συνέδεε με το Θείο και υπερβατικό.Αλησμόνητη επίσης παραμένει η εικόνα, όταν σε μικρές συντροφικές συνάξεις, το χαμόγελό του μεταλλάσσονταν σε παρατεταμένο εκφραστικό γέλιο, ιδιαίτερα την ώρα της αφήγησης, από τον ίδιο, κάποιου ανέκδοτου, που συνήθιζε. Δείγμα συντροφικότητας και αγαπητικής σχέσης.Η απλή ανθρώπινη παρουσία του και το ευχάριστο κλίμα που δημιουργούσε, δεν μείωνε την πνευματική οντότητα και το κύρος του δυναμικού και πολυμήχανου εκκλησιαστικού ηγέτη. Αντίθετα πρόσθετε μια ακόμη διάσταση ανθρωπιάς και χαρισματικού ηγέτη. Ξεχωριστή διαπίστωση για τις θεόσδοτες αρετές του, που αποτελούσαν καθολική αναγνώριση και καλλιεργούσαν κλίμα έντονων συναισθημάτων αγάπης, σεβασμού και βαθιάς εκτίμησης, που πληθωρικά εισέπραξε τα χρόνια της ποιμαντικής του παρουσίας.

Ο πλούσιος συναισθηματικός του κόσμος, η θεολογική του επάρκεια, η οξύνοια, η ζεστή επικοινωνιακή του σχέση και ο χαρισματικός λόγος αποτελούσαν τα εχέγγυα, που του έδιναν τη δυνατότητα να ξεχωρίζει στιγμές και συγκυρίες συμπεριφοράς και αντίδρασης, ανάλογες των θεσμών της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, συμβάλλοντας στην δημιουργία μιας κοινωνίας, συμβατής με τις πατρογονικές μας αξίες.Ακούμε πάλι τους λόγους του: «…Οραματιζόμαστε μία κοινωνία που δεν ενθαρρύνει μόνο την προώθηση θέσεων οργανωμένων ομάδων, αλλά και με μεμονωμένες αξίες που συμβάλλουν με δημιουργική ικανότητα και τίμια εργασία στην ανάπτυξη του πολιτισμού, την προαγωγή της ειρήνης, τη φανέρωση της αλήθειας και την αλληλεγγύη. Η Εκκλησία δεν ξεχνά ότι η αγιότη-τα ήταν και είναι υπόθεση όχι συλλογική, αλλά ποιότητα ζωής και μαρτυρίας εκλεκτών και εμπνευσμένων προσώπων……..Οραματιζόμαστε μια κοινωνία μνήμης που δεν ξεχνά τα στοιχεία εκείνα που υπογραμμίζουν την ταυτότητά της …». Βαθιά πνευματικές και πρακτικά ενθαρρυντικές παρακαταθήκες του.Ενισχύουν τον πιστό, που προσπαθεί να πλησιάσει την αγιότητα, παρηγορούν τον πονεμένο, δίνουν ελπίδα και προσδοκία στον απογοητευμένο. Δεν διστάζει ακόμη να αναλάβει,τις ευθύνες που του αναλογούν,εξομολογείτε με γενναιότητα και ταπείνωση, λέγοντας :« Σήμερα εμείς οι μεγάλοι, η δική μας γενιά, αναγνωρίζουμε πλέον τα λάθη του παρελθόντος και πόσο έξω πέσαμε σαν πιστέψαμε ότι μόνο το μυαλό σας και το στομάχι σας πρέπει να γεμίσουμε. Ξεχάσαμε την ψυχή σας – αν και η Εκκλησία μας πάντοτε φώναζε για το αντίθετο – και τώρα πια πασχίζουμε να σας κάνουμε δυνατούς στον αγώνα για την κατάκτηση της αρετής και των πνευματικών αξιών…»

Ο μακαριστός Χριστόδουλος άφησε τον κόσμο τούτο αφήνοντας πίσω του αξιόλογα διδάγματα, ένα έργο και μια κληρονομιά, που επιβάλλεται, με ευλάβεια, να την σεβόμαστε. Μας συνέδεσε και συνεχίζει να μας συνδέει με τις αξίες της Ελληνοορθόδοξης πίστης και της παράδοσης.Βασικά στοιχείατης εθνικής μας ταυτότητας. Στοχαστής του πνεύματος με θεολογική επάρκεια, αγωνιστικότητα,αγάπη και βαθιά συναίσθηση του χρέους, μας αποκάλυψε το βαθύ νόημα της Θεοφόρου πίστης μας.Κάθε ευκαιρία ανανέωσης της μνήμηςτου γίνεται οδηγός στην πραγματοποίηση του προορισμού μας, που είναι η συνάντηση με το Θεό,η άπειρη συγκατάβαση ζωής, επικεντρωμένη ολόγυρα στη ρίζα της αγάπης, που πρώτος έφερε στον κόσμο ο Σωτήρας Χριστός.Αυτό πιστεύω πως είναι και το ζητούμενο, ως αντίδοτο στηνπτωτική, πνευματικά και αξιακά, εποχή μας. Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Saturday the 21st.